Terwijl ik dit schrijf, kijk ik uit over de zee. Dolfijnen laten zich even zien. Over enkele uren vertrek ik uit de ashram. Niet als een afsluiting, maar als een begin.

In mijn eerste verblijf hier, in 1996, is iets aangezet. Iets dat gepland leek, maar vooral altijd nauw verbonden is gebleven met mijn spirituele pad.

Het leven in de ashram gaat voor mij over practice en toewijding. Dit keer niet om het verzamelen van kennis en kunde via workshops, en ook niet om mezelf te verliezen in dienstbaarheid via seva. Evenmin om dagen af te snoepen om toch nog te kunnen reizen.

Ik zocht ritme en ritueel om te blijven. Om niet te vluchten van de diepte.

Practice, stilte, contemplatie en reflectie. In deze weken heb ik mooie gesprekken gehad met renunciates. Door hun pad te zien, kon ik voelen waar het leven mij naartoe heeft geleid.

Een werelds leven.

Ik kan zien wat het mij heeft gebracht: ervaringen in liefdesrelaties, huwelijk en het moederschap – het grootste geschenk in mijn leven.

En toch is de weg van toewijding altijd blijven trekken. Je helemaal wijden aan spiritualiteit en practice, gericht op zelfrealisatie. Een trekkracht die de afgelopen jaren weer is toegenomen.

Het vult de ruimte die is ontstaan in relatie en werk. En het resoneert met iets wat er altijd al was, dicht in mij.

Voor nu voel ik dat ik deze ‘werelden’ samen wil brengen. Spiritualiteit integreren in het dagelijkse leven.

Amma is tot verlichting gekomen. Ik buig voor haar en zie haar als mijn guru, mijn leraar. Een grotere bron van inspiratie kan ik mij niet voorstellen. Zij laat mij het pad zien van toewijding en liefde.

In haar licht en innerlijke werk heb ik gezien welk karma aanwezig is in mijn systeem van herkomst. Vanuit deze generationele schaduw en schuld ben ik gevormd in zorg en verantwoordelijkheid.

Van daaruit voel ik mij sterk aangetrokken tot het werken met thema’s als veiligheid, vrijheid, gelijkwaardigheid, zelfexpressie en zelfrealisatie, in het bijzonder in vrouwenwerk, en in de laatste periode ook in het begeleiden van mannen met hulpvragen rond hechting, rouw, verlies, trauma en existentiële vragen.

Dit vraagt niet alleen kennis en ervaring, maar ook een diepe verankering in mezelf. Zelf volledig aanwezig kunnen zijn, het pad zelf bewandeld hebben, en een innerlijke rijpheid die ruimte en bedding biedt om de ander in zijn of haar proces te dragen en te gidsen.

Dit is de reden dat spiritualiteit, toewijding, overgave en het leven in stilte, ritme en practice voor mij zo verbonden zijn met mijn werk: ze brengen mij in contact met mijn bron, zodat ik die diepgang in verbinding kan brengen met anderen. Het verblijf hier is voor mij ook een plek om practice en teachings te ontvangen, te verdiepen en door te laten werken, om ze vervolgens weer mee te nemen en te delen in mijn werk.

Een deel van het jaar verblijf ik in de ashram, in India, en een deel van het jaar in de maatschappij. Dit is als een JA in mij opgekomen — als een vooruitzicht voor hoe ik mijn leven mag inrichten.

Spiritualiteit vraagt van mij geen terugtrekking uit het leven, maar een diepere aanwezigheid erin. Ik kies ervoor om deze weg geleefd te gaan: in werk, in relaties, in zorg en in liefde — steeds opnieuw, in waarheid.